Dokunsaydın

Gülümserken bile sen

Anlardım durgunluğunu

Kimseler çözemezken

Ben bildim binyıllık hüznünü

Dokunsaydın parmak uçlarınla yüzüme

Kaçarken yağmurdan eve,duraklasaydın

Sadece okumak değil yaşasaydın sevdiğin romanı

Meydan okusaydın kabüllenemediğin yalnızlığına

Ben unutalım derdim artık büyüdüğümüzü

Tek çare bir çocuk gibi bakmak

Yaşlanmış,kokuşmuş,çarpık dünyaya

O zaman mavi daha mavi,sevmek onurlu tertemiz

En iyi arkadaşım sen olurdun ve en sevdiğim

Hiç yorulmazdım oynarken saklambaç,ipatlama topaç

Hatta acıktığımı bile gizlerdim senden

ayrılmamak için

Üzülmen gerekirse birşeye ben ağlardım

senin yerine

Kırdıysak bir camı,ben yaptım derdim

Oynarken kartopunu atarmış gibi yapardım

Kovalarken bir köpek seni kahramanca savaşırdım

Üşüyorsa ellerin,eldiveni sen giy derdim

Hiç düşünmez bütün bayram harçlığımı yollarına dökerdim

Sana yirmidört ayar sevgimle sahte bir bilezik alırdım

Öğrendiysem annemden bir masalı

yalnız sana anlatırdım

Seni güldürmek için yüzümü palyaço gibi boyardım

Dokunsaydın parmak uçlarınla yüzüme

dokunmadınki

En büyük korkum sizin mahalleden taşınmak olurdu

Oynarken yakalamaç sonsuzluğa koşmak isterdim

Anlatırdım birgün büyüsemde kalbimin

çocuk kalacağını

Bilmesemde aşkın anlamını sana delice sevmeyi anlatırdım

Uçurtmamın üzerine ismini yazar göklere salardım

Dokunsaydın parmak uçlarınla yüzüme

dokunmadınki

Yapardım ederdim diyorum ya aslında ben

hepsini yaşadım.