Dokuz Sensizlik

Slow şarkı dinlemeyecektim bir daha.

Seni böyle sevmeyecektim.

Gelmeyi unutacak,

kendimi sensiz sevmeyi öğrenecektim.

Beceremedim.

Sensizlikle kaybolduğum kendim

saati yine hasrete zorluyor.

Yaralıyım, yâr.

Sen yârdın,

nasıl yara olabildin?

Kadim sırlar dökülüyor.

Sevenlerin firari alışkanlıkları vardır,

birbirlerini unutmaya gebedirler.

Ben ise

her yeni günde

seni kalbimde bir kez daha doğuruyorum.

Bu aşk,

kaç sessiz avazda bin doğum,

bilemezsin sevdiğim.

Bayım,

yanlışı olduysa gönlümün

istirham ederim.

Sigaranın külüne basar gibi

merhaba dediğim yarınlara,

cebimde olmayan sigaranın külüyle yürüdüm.

Darbuka ayrılıkları

ritim sever yanımla harcadım.

Dokuz sensizlikle

dokuz sekizlik bir acı çaldım.

Islıklar, alkışlar dolandı.

Üveyin çağrısı dolandı.

Öz’düm.

Özümden yara aldım.

Şimdi beni sevmiyorsan,

kalbinin iyiliğini öğrenen başkalarına

bir damla gözyaşımı akıttığını söyle.

İyiliğini gözlerinden okuyanlar,

gövdeyi göl,

övgüyü kök sanırlar.

Mart geldi.

Baharın kışa nispeti

beni gönlümün kışından vurdu.

Her dürüst gidiş

kendime kalın ve italik

acabalardan ördüğüm duvarlarımdır.

Sabah,

koynunda unutulan,

ve yazarın kaleminde tüketilen

bir horoz artık.

Dilara AKSOY