Dolap Beygiri

Mehtap olmuştun karartırmış benliğime.

Bilmiyordun!...

Beni, benden çalıyordu düşüncelerin.

Hissetmiyordun!...

Çözümlenmeyi bekleyen dertlerim vardı.

Dinlemiyordun!...

Dertlerimden gün be gün eriyordu bedenim.

Görmüyordun!...

Özümü saklarken riyakâr dostçuklardan.

Umursamıyordun!...

Ve üzerine tuz biber

Yudumlarken ruhsuz bedenimi nefsine.

İnliyordun!...

Kahrolsun yalnız benliğime yağan lânete!

Aşkolsun aymaz rûhuma çöken gaflete!

Heyhat! Görünen o ki sende de

Dönmüştüm bir dolap beygirine yine!...