Döne Düşe Kıvrılır İzlerin

esrik yalnızlığında

hüzün kokunca

sevgiye sarılıp

ağırlığında düşlerin

neden uğrak yeri değildir

martılara bataklık yer

batan güneşin seyrinde

burulurdu yüreğin

kırlangıçların savrulduğu an

telaşı çoktur herkesin

kimi tencere kaynatır

kimi malın yiyeceğinde tedirgin

gözlerinde titrek bakışların

kırın kokusunu getirdi

kimliğine bürünür ağrı

sızısında dizlerin

devingen bir günde

dört süremin ikliminde

güneşe saldığın umut

döne düşe kıvrılır izlerin

190411istanbul