Dönersen ıslık Çal

dönersen ıslık çal

kara, kara gecelere bir mumun alevi olur belki

sükunetsiz mevsimlere bir sitem

yaza, yaza bitmeyen şiirlere bir lisan olur belki

nankör kalplere bir sitem

kalbinin aynası görememiş olsa da aşkın kitabını

dönersen ıslık çal

duymasam da sesini hissederim pişmanlığını

dönersen ıslık çal

uykusuz gecelere bir rüya olur belki

vicdansız ayrılıklara en cesur kurşun

bekleye, bekleye dinmeyen sevdaya bir çiçek olur belki

kalleş suskunluklara bir kurşun

yüreğinin vefasızlıkları köreltmiş olsa da sevdamızı

dönersen ıslık çal

duymasamda sesini hissederim pişmanlığını

tüm bu kalleş ayrılıklara rağmen sükunet kapladı benliğimi

kurşun, kurşun yağdı üzerime yokluğun öldürmedi benliğimi

kovalayan zamana inat ahdetmiş olsa suskunluğun

yokluğun bir mendil gibi buruşturup atamadı benliğimi

tüm bu yıkılmışlıklara rağmen hatıralar sardı beni

çığlıklarca düştü üzerime ayrılığın bitiremedi sevgimi

geçen ömre inat yıkmış olsa da yaptıkların

sevgisizliğin bir papatya gibi koparıp atamadı benliğimi

dönersen ıslık çal

bitmeyen kabuslarıma bir final olur belki

ayrılık şarkılarına bir tebessüm

süratla yaklaşan ölüme bir vefa olur belki

çığlık, çığlığa yıktığın gönlüme bir tebessüm

kalbinin karanlığından anlayamamış olsan da aşkımı

dönersen ıslık çal

duymasam da sesini hissederim pişmanlığını

dönersen ıslık çal

bitmeyen acılarıma bir papatya olur belki

gidişinle öldürdüğün kalbime can

ruhuma iliştirdiğin gözyaşlarıma mendil olur sesin belki

sensizliğimle giden ömrüme can

kalbin vurdumduymazlığından görememiş olsa da kalbimi

dönersen ıslık çal

ölümümle duymasam da sesini belki hissederim pişmanlığını