Dönüş

Gecikmiş tren seslerinin

O her yana dağılan,

Dağıldıkça telaşlanan

Terli bir görüntüydü zaman.

Bütün çocukluğumuza dolan

Renkli misketleri

Tozlu ve dağınık saçlarımıza değen

Kokulu rüzgarlar biriktirmiştik,

Hüzünlü boşluklarımız için.

Sağımızdan,solumuzdan geçen

Her bir şey,

Nemli sözcüklere benziyordu biraz.

Portakal ağaçlarına,

Kırık camlı tahta evlere

Soğuktan üşüyen ellerimize

Boşluğu döven ağlayışlarımıza benziyordu.

....

Vazgeçmeyi öğrenmiştik,

Kabullenmeyi.

Biraz da gidebilmeyi.

Aynadan taşan sessizlikti şimdi an.

Kendi içimize dönebilmeyi.