Dostlara

kaç kez elime alıp kalemi

kaç kez bıraktım bu gece

kaç sayfa kağıdı yırtıp attım

anlamsızda olsa yazmak geldi içimden

bir o kadar kararsız, tereddüt içindeyim

bilsemde, bir işe yaramayacağını

anlamsız gelsede dostlara

belkide son kez buluşur gibi

okunmadan kaybolup giden bir mektuptur belki

yaşadığım ve yaşamadığım hiç bir şeye

hiç kimseye sitemim, şikayetim yok dostlar

anlamasınıda beklemiyorum kimsenin

anlayamazsınız, bilemezsiniz içimdeki depremi

çok sıradan bir hayatın içinde

öylesine her şeyi tutkulu , sağlam yaşama isteği

dönüşlerim olmadı, inandığım savunduğum hiç bir şeyden

az olsun, öz olsun istedim hep

canözünden olsun istedim sevmeleri

bu günlük, yarınlık değil, ömürlük olsun istedim

ne kadar dik dursada, isyan etsede yüreğim

aklımda yine, çiçeklerim, bahçem, kedilerim

kitaplaıma baktım, ilk defa görüyormuş gibi

kokladım sayfalarını, mürekkep kokusu

yirmibeş otuz yıl öncesinden gazete kupürleri

duruyor hala bir dosyada, sararmış sayfalar

şiir karalamaları, acemice yazılmış

sazıma dokundum usulca

ne çok dertleşip, ne çok şey paylaşmışız meğer

sevdiğim türküler, dostlarımın sevdiği türküler

bir ömür sığdırmışım sazımın göğsüne

bir ömür sızlıyor, göğsümün içinde

kahreden , yakan, yalnızlık duygusu

kimsesizlik oturmuş göğsüm üstüne

bir fırtına kopacak sanki, söküp köklerimi

tutunduğum yerden,savurup atacak umutlarımı

çok uzaklardan habersizce, seyredeceğim dostlarımı

son sigaram kalmış, gecenin bu vakti

yakıp yakmamakta kararsızım

çekiyorum içime bir derin nefes

diner belki, çaresiz yürek sızım

kahretsin,,,, yalnızım yine

yalnızım,,,,,