Dövülen

Değirmen olan bu dünya,

Döndükçe çarkı

Ezilir, ham olan insan.

Öz çıkar ki bundan,

Kiminin özü melek, kiminin şeytan.

Kadrini bilen Hak

Her zaman doğru ölçer,

Terazi şaşmaz bu yerde.

Kaç defa vurduysa Yaradan

Bil ki kendini döndür en güzele,

Yoksa bu değirmende ezilmek neyine.

Sözle başlar herşey,

İçinde dökülen güzel sözler

Taşar o değirmen taşına ya;

Ağırdır o taş, sade lafta dönmez,

Ter dökmek gerekir.

O zaman güzel olan hasletler,

birbir dökülür.

Ayrılan tüm parçalar,

Berrak bir hal alır.

İsimlerini bilirsin.

Hey cahil insan

Sanma öğüttüğün/övündüğün

Tüm varlık

Senin bildiğin gibi değildir.

İlk haline vakıf değilsin

Bu çarktan çıkan özü

Sen nerden bilirsin.

Bu yüzden topla kendini

Ve eğil Rab önünde.

O zaman anlarsın ki

Bu değirmen içinden çıktığında

Artık sen

Eski sen değilsin.

(Şubat 2010)