Doyumsuz Şiir

nereden icap ettiyse

sensizlik diye bir şey icat etmiş sevgili Mevla sevgilim

ilahi Mevlam sen de yani

ilahilik bunun neresinde diye kıytırık bir kaç anarşist kelime var

küçük dilime zincire vurduğum

salsam dışa vurumcu bir ihtirasla atacaklar kendilerini

şarapnel gibi savrulup har vurup harman savrulacaklar da

sürü psikolojisiyle geride kalanlar da atlar diye tırsıyorum

durduk yere kazan çömlek patlatıp iş açmamak lazım başa

şunun şurasında kıyın kıyın yürüyoruz

iç acıları toplamı eşitliğe bölünemeyen denkleminde hayatın

yoksa ben de bilirim dinsiz kitapsız vatan haini ilan edilmeyi

persona non grata mı ne diyorlardı gavurlar

kaldı ki Nazım varken bize mi kalmış persona non gratalık ulan

(ulan sana değil tabi ki sevgilim ama pek bi'gaza geldim birden inan)

bizim ki olsa olsa Nazım'a yardım ve yataklık olur hepi topu

sınır dışı etmezlerse ya da

edebiyatımızın alim'i Sebahattin Ali'm gibi pusu atmazlarsa sınırda bize

biz de en fazla bir kaç yıl yatar çıkarız kodesten

en fazla Vera'nın sarı saçları renginde saman dolu olur döşeğim

hem biz kim şiir olup kanatlı atlara binmek kim

biz biliriz yerimizi yurdumuzu sevgili

biliriz biz yerimizi yurdumuzu ve

senin yanındır ana'yurt' otelim

sevgilim

anlıyorum seni

bilmez bizbizesizliği bir eli yağda bir eli balda olan Mevla

hiç şüphesiz ki

gölgesi ve yalnızlığını sensizliğin sessizliğiyle aldatan ben

gayet iyi anlıyorum çok iyi anlıyorum seni ama lütfen sen de anla beni

(Sevgilim isterdim ki lakayt olmayan şiirler yazayım sana ama işte sensizlik böyle bir şey! Ayarlarını bozuyor insanın... Affeyle!)

...

sevgilim!

(Vasiyetimdir: Öldükten sonra ben, gün olur da tutup birileri şair ilan ederse ardımdan beni (Ki, kim kimi şair ilan eder, kim kime vermiştir birilerini şair ilan etme yetkisini, yoksa şair kendi krallığını mı ilan eder? Bilmem. Bilsem ona göre davranırdım. Keza sittin sene şair diyen olmaz ben gibi saçmalayanlara ve dahi saçma yalanlara)... Ne diyordum ben? Hah! Evet! Diyorum ki; ben şair ilan edilirsem bir gün, bu şiirin "sevgilim" kelimesini Volkan Konak seslendirsin. Sözümdür, namusumdur; telif istemem... Öyle değil mi ama şöööyle uzata uzata söylese ya! Çok kıyak olmaz mıydı şiir? Yoksa bu şiir iflah olmaz sevgilim, bu şiir iflah olmaz, sensiz kalan ben gibi saçma saçak bi'şey olup kalır. - bendeki buna şiir deme cüretim başka bir şiirin konusudur, üstüme gelmeyin, üstünüze salarım yoksa küçük dilimde zincirli asi serzenişlerimi de sonra ustanın dediği gibi "şerham şerham" olursunuz alimallah- Hatta işini kolaylaştırmak için sırf Volkan ustanın, şöyle yazmak lazım şiir(!)in burasında:)

sevvv gilimmmm

gözlerimde sana yeşert tiğim şiirler

dudaklarımda bir tek sana meyleden müşkülpesent bir şevk var

durma çık gel gerdanından besleyeyim aşkımı

durma çık gel dudaklarından emzirerek büyüteyim sevdamı

durma çık gel merhametli yerlerine sürerek söndüreyim ellerimin ateşini

durma çık gel kollarımda sallayarak seni mışıl mışıl uyutayım uykusuz özlemimi

çık gel sevgili çık gel durma

gel de dindireyim içimde lahit gibi duran kösnümü

çık gel

durma

sevvv gilimmmm

sevvv gilimmmm

sensizlik

üç öğün aç bırakıp

senin hayalini emzirerek beslemesi hayatın insanı

kristal bir fanus içinde kök salmaya çalışan

dalları göveren ama yeşermeyen

susuz ve topraksız bir söğüttür sensizlik

bekler salkım saçak olacağı

köklerini senin terinle besleyeceği günleri

bekler rahmindeki rahmani kutsallığı keşfetmeyi

haydi gel yeşersin yaprakları söğüdün

çocuklar oynasın salkım saçaklığının sığınağında

çetrefilli ve bir o kadar da münferit bir durumdur belki de bu

yoksa sırf içinde sen var diye sensizliğe bile aşık olabilir mi ki bir insan

hele ki ummanî bir sessizlikken sensizlik

nasıl aşık olabilir ki bir insan sensizliğin sessizliğine

ki bilirsin öz hakiki koyu merdümgirizimdir ben

severim kaçmayı susmayı

....

oysa

bu tek başına susmaklıklar

bu boş oda

bu loş ruh

çok ağır geliyor bana

inan bana bak sevgilim inan bana

işin ucunda sen olmasan çekilmez bu inziva

sessizlik en güzel ne zamandır bilir misin sevgili

ya da susmaya doyamamak

veyahut en çok ne zaman nükseder ciğerde sensizlik

bir madalyon gibi göğüse ne zaman asılır sensizlik bilir misin

başkaları ne yapar bilmem şampiyon olup madalya asmadılar boynuma hiç

ama hiç unutmam

sen yanımda uyurken tören eşliğinde takmışlığım var madalyonu göğsüme

benim yanımdaydın ve sessizliğin uyuyordu sereserpe

öbür yanında sen vardın madalyonun

ve törenin çığlık sesleri hala yankılanıyordu nefesinde

...

durma çık gel

koy başını omzuma da öğren

işbu yazılanların ne kadar sâfiyane

ne kadar öz hakiki en koyu ben olduğumu

durma çık gel

üçümüz birlikte susalım sonra

sen ben ve omuzum

doymayalım susmaya

...