Dudak İzlerin

gittiğinde

hayat biraz daha eskimiş

ve biraz daha

eksilmişti

gözlerimde...

sonlanıverdi

sessizce gülücükler

birer birer söndü şehrin ışıkları

siyah bir karanlıktım

gecenin bir yerinde

ışıklar söndükçe çoğaldın

önce yokluğun depreşti

kör/eldim

bittim

tükendim

ne yana dönsem

sana çarptı gözlerim...

şimdi

yağmur taneleri vurur cama

ıslanmak ister yüreğim

ve o günden beri

saklı durur inan

hani

üzerimden içip bıraktığın su gibi

bardağımın kenarında

kuruyan

dudak izlerin....