Dudak Payım
Seni inandırabilmek gidişteki cinayete
dikenleri batırdığın ruhumu gül bahçesine çevirebilmek..
İçinin duvarlarına vura vura kanatmak içini
izine rastlamak ömrümde
unutmak hatırladığım bütün yüzleri
avuçlamak gökyüzünü gözlerim kapalı
parmak uçlarımla yazmak adını sancılarıma
yalnızlığa boğulmak milyonlarca kalabalığın içinde
bir cümlenin kırıklığıyla baş başa kalmak.
Sana dair oluşuma saymak tüm yıkılmışlığımı
kaldırımına yığılmak seninle dolaştığım sokağın...
Hiç duyuramamak susmayan iç sesimi
geçmeyeni olmak yaralı bir geçmişin
asla bulamamak sesini başkalarının notalarında
başka bir gök çizmek yüreğindeki şehre
darağacına asmak içinden taşan hıçkırıkları
mağlubiyet saymamak kendimle olan savaşımı
yarama her acıdığında SEN basmak.
Gitmek istemek bir otobüsün cam kenarında
kanatlarından öpmek içimdeki kuşların...
Bir sen doğurmak kışımın yangınlığına
gecenin koynunda sustuklarımın altında kalmak
intiharlarını saklamak cümlelerle ölememenin
onca hüznü ceplerime doldurmaktan yorulmak
silememek alnımdaki yarım kalmışlığın izini
atamamak bunca mevsimin yorgunluğunu
pencere bekleyişli günleri yutkunmak içli bir çay gibi
dalıp dalıp yürüdüğünü sandığın yollarda
anlamak gidemediğin yerlerde kaldığını
kaldırım kenarlarına yığılmak.
Kendime bakmak hep kapı aralıklarından
bir ev yapıp uykularımdan
bir odaya dahi sığamamak
içimdeki umuda salıncak kurmak gülüşünden
uçurumlarına atmak yüreğimi yüreğinin
sende batmak
sende boğulmak
sende kaybolmak...!