Dudakların Gece Öpüşü...

/ Dilinde tutuyordu halkalanan nameleri

Aynadan süzülen tapınmalara /

Tanrı sunağında sarmalanıp

soyutlanan cennet bahçesi

yarım kalmış hasrete naif.

Gecenin son perdesine inerken seher,

gün battığı gibi kimsesizliğe kefil,

şarkılar sus verdi kırmızılığa.

Ne sen

Ne ben

Kundaklanırken hava nefesimde

Gözbağımdan çözülen düğüm alev, alev

Hangi zayıflığından söküldün de dikildin

göğü yırtarak.

Heybetin korkutmuyor beni

çarpınca ıslak, ıslak...

Dünyanın damından sıyrılıp

taç yaprağına sarılan zaman.

Gölgelerine filizlenirken vakit

deniz krallığına hicran dalgaları kükrer.

Azap içinde yandığım vicdan harelerinde.

Kızıl şafağın bekçileri gözlerimi arar

Gün doğmasına yatkın debelenişim

Yıldızları seğirir kirpik kirpik

Akşamdan kalma değil,

akşamlara kalır.

Tafralarım kadeh,

buruk vuruldukça damakta.

Yürek hırpani

soğuk rüzgâr okşayışlarında

kırbaçlar sessizliğimi.

O şarkı tekrarlandıkça,

sabah saldırır

dudaklarımın çatlaklarına.