Dudaklarında Bitsin

kendimsizliğimi takmıyorum o kadar

yalnızlık böylesine ıslak

yanaklarındaki lavdan ver bana

dudaklarında bitsin kurtuluşum

düş bahçeme ağaçsan bu senin baharın

düş bahçemde dokunuyorum

her dalına sensizliğimin

her yaprağında sensizlikten de öte

garsız bir trenin yolcusuz vagonu

alaca bir intihara keser

tam ortasından hayatı

beni kimseye sormayı akıl etmezsin

çünkü ben hiçbir yerde değilim

istasyonunu unutmuş

son yolcunun ekmek çıkınında aradığı

son mutluluk gibi...

dudaklarında bitsin ömrüm

iki dudağının arasındaki sonsuzlukta

fısılda ismimi

mırıldan beni

içinden geçir

uçurtmalarımız aynı olsa da

rüzgarımız farklıymış

salla gitsin çocuğum

yörüngesiz de olsa

aşka borçluyuz tek gülüşümüzü

bu da bize düştü işte

en deli halinde vuruldu kekliğimiz

çığırtkanı olacak değiliz suskunluğun

başak boylu sevişmelere sarsın yeryüzünü

beraberce orta boylu bir ölüm de yeter bize