Dudakpayı Sus Döküldü

Başını eğmiş yanılgım;

Suçlusun! Sanık sandalyesinde..

Kuşku mudur?

Duyumsuyorum

Keşkeler kurcalayan beynimde

Sensizlik alışkanlığıma saplandı

Savruldukça gözlerinin deminde

Düşü ilk kez belleğimde ezberledi

/Bakışları kadar anlamlı ve vazgeçilmez

Nedeni ruhumun aşk kaprisi,

Toplanda gel hadi yazılmış kaderim/

?Ahhh..'ah

İnan bilmiyordum heyecanı ya da korkuyu

Anımsat ağırbaşlılığımı unutmadan,

Tekrarlanan söz olduysam cümle gönlüne

Şimdilerde bir şiir demle yüreğime

Kifayetsiz kalayım sırılsıklam

Güvenmeye meyilli miyim?

Aldırma.. ben bunu hak ettim

Savruldun gözlerimde kan kırmızı

Buruk acı sözlerim olacak elbet sarhoş

Hepsinde tütsülenmiş saflık nedense

Payına düşenler;

Şimdi bin bir neden tebessümünde

Olgunlaşıyor kavruldukça içinde

Yaralandıkça

Güçleniyor kara kalemin de..

İfadesizleşmeden!

Her çağrı, her söz, her yakarış, her düş..

Kıskansa, bağırsa, kısıtlasa, hesap sorsa..

Hatta sahiplense tüm öpüşler

Oysaları geçtim

?Dilinde tek sermaye

Adım da kalsa

Mecnuna denk olsun'

Yüreğimdin diyebilesin

Duygu toprağım!

Dudak payı sus döküldüğüm

Rabbim yazımı doğru kişiyle yazar

Sualsiz gönlündeki murada niyaza

Düştü azrail sorgusuz gözyaşlarıma

Bilirim

Ki özletir hayali

İki şirin gamzesinde

Alabildiğine

Ve içimde acemi aşk

Derin enkazda hecelerinle sustu

Gökyüzüne gitme vakti..