Düğümsüz Çaputlar

Ezel!

Üşüyorum gölgemde

Soğuk değil!

Sadece çok karanlık

bağırma!

duyabiliyorum seni

bırak koşuşturmayı ve dinle

sadece dinle

bilyeli çocuklar var gölgemde

isimlerini bilmediğim

ısırıyorlar,

kırk haramilerin pembe düşlerini

sormadan açıyorlar tüm kapıları

ne bir tokmak ne bir el dokunması

bir bir yağmalıyorlar her yeri

bildik

bilmedik

ne varsa, her şeyi

dökülürken yüzleri,

yutuluyorum bir kez daha

mini minnacık kızlar var gölgemde

daha öncesinde görmediğim

kırmızı başlıklı kızın pelerini giydirilmiş her birine

öğreniyorlar,

tavşanlı ormanın esrarengizliğini

denize uzanırken elleri

kapkaça uğruyor her birinin hayalleri

gözler önüne serilir paylaşımsız melodileri

ve dinlenmez hiçbiri

gördük

görmedik

ne varsa, kaldırıma bırakılır her bir nağmesi

istiflenirken yüzleri,

yutuluyorum bir kez daha

gönülden ırak çocuklar var gölgemde

kanadı kırık uçurtmaların koruculuğunu yapıyorlar

düşünceleri kelepçeli, kelimeleri harfsiz

sahipsiz bebekler var gölgemde

kuytu korkulukların en berisinde

korktuklarından, çaresiz

niyetsiz çırpınışlar var gölgemde

mermileri isabetsiz

sefil gözyaşlarıyla beslenen kadınlar var gölgemde

kumbarası meteliksiz

gölgelerinden kaçan adamlar var gölgemde

dikişleri ipsiz

eskimiş bir çocuk var gölgemde

büyüdüğümden habersiz

Ezel!

çimenler ektim gölgeme,

budansın kirpiklerin

Ezel = Hayat