Duman

alışmıştı gidişine seyrederken zamanı

zamanı alıştırmıştı seyredilmeye

o da farkındaydı gitti mi bir kere dönüş yoktu

dönüşü olmayan yola gider miydi zamansızca

yaktı sigarasını çekti derin derin

acı bir tat geldi ağzına

dumanlar yüzünü kapladı

seni de çektim içime derin derin

orda kaldı öylece

çıkmadı içimden kapladı bedenimi

öyle acı bir duman