Dünya En Çok da Çocukların Gözlerinde Yarım Kalıyor

***

Ahh Kuşlar cıvıldardı eskiden

Ve Dünya

Onların sesleriyle daha hafifti

Eğer öfke bulutları çökmeseydi göğsümüze

Belki hala umutla çarpardı kalbimiz

Ama şimdi

Sözsüz yaralar var içimizde

Her biri bir fısıltı gibi

Kayıp çocukluklar gibi

Bir bir düğümlenen nefeslerde saklanıyor

Sevgiyle buluşan her şeyin ardından

Birer yalnızlık çiçeği açıyor usulca

Eğer öfkenin ateşiyle kurutulmasaydı

Ağaçlar, yollar

Uğuldayan bu rüzgarın hışmında

Büyüyebilirdi belki bir tebessüm

Gökyüzünün mavi sırlarında

Biz ne zaman unuttuk

Birbirimizin yarasına

El değdirmeden de merhem olmayı?

Ne zaman bir insanın çığlığını

Ötekinin sessizliğine gömdük?

Şimdi Dünya

Kendi gürültüsünde sağır

İnsan kendi öfkesinde mahpus

Ve çocuklar

Büyüklerin yarım bıraktığı Barışın kıyısında büyüyor

Henüz adını koyamadıkları korkularla

Hiç kendilerinin olmayan acıları

Sessizce içlerine gömerek

Oyunlarına karışıyor

Bir türlü dinmeyen sirenler

Ceplerinde taş değil

Söylenmemiş korkular taşıyorlar

Uykularına sızıyor başka evlerin yıkılışı

Ve insanlar, Çocuklar, Kuşlar

Kanat açar mı yine Güneş’in sarılarına?

Gölgelere yenilmeden birer umut filizlenir mi

Sessizce çatlayan topraklarda

Bir gün yeniden yeşerir mi Dünya

Ìnsan kendi karanlığından uyandığında?

sevay