Dünya Nüshası
1439. nüshaydım
gaybdan gelip parmak uçlarında konakladım
annemin sesinden dökülen ayete'l kürside yıkanıp
zamanın telaşına bir şiirle yakalandım
1439. nüshaydım
sesimde örselenmiş ağıtlar
ve dimağımda kekeme satırlarla dünyaya baktım
dedim dünya
dedim bıkkın ve ahmakça
galip gelişime mağlup olduğum her savaşta
dünya dedim
dedim ve çekildim 1439. nüshaya
dedim burası üzgün atlar ülkesi
nal sesiyle irkilmeler sarsıntısı
bir salıncak telaşında koştum bütün balkonlara
dedim dünya
dedim haylaz ve umarsızca
yaslandım bir mateme
çingeneler def çalmaya başlamışken
dedim burası gayya
(haşa)
dilim yeni yeni sözcükler öğrenmeye başlamışken
1439 adımda turladım bilincimin üstü kapalı hâllerini
odalara misk döktüm
ayna gördüm her duvarda
dedim dünya
bilincimin son nabzında atan yaraya
-1439 defa öptüm ağzındaki güleç uykuyu-
sen uyudun ben uyandım dünyaya
bir derviş edasıyla üfledin ağzımdaki alaza
dedim dünya
sen çıktın bütün yolların sonuna
1439 defa vurdun
su içmeye inmiş rüya körü göz kapaklarıma
derviştin
asrımı dünyalık heveslerinin ayağına devirdin
dedim dünya
dedim ve çekildim gözlerindeki o yusufî kuyuya
1439 gün bekledim gökten düşecek üç elmayı
havva değildi adım
-yasaklanmak neden-
neden kesildi ellerim ben züleyha iken
dünya dedim çetrefilin batsın
kalksın örtüsü yusufî güzelliğin
bir kuyu da ben inşa edeyim
düşeyim menziline bedevilerin
bulsun beni de gömleğime sürülecek gözlerin
1439 nüshayla kapı kapı dolaştı dünya
dedim 'el'an / dedi tuğyan
sular seller altındayım el aman
dünya kadar öptüm alnıma sürülmüş ayrılığından
kutsandı gidişin
kut sandı seni zaman
Bildi dünya seni en çok ben sevmiştim
Ocak / 2019