Dur Bi Hele

karagün dönümleri akşamsız tutukluluğum

ya kudretinden geçmeli cilveli bakışın

ya içinde hasatsız baharlar tutmalı

ya anılarla yoğurup geçmişin kadınlarını

ya onlar gibi yudumlamalı çerezsiz

umut gibi

yarın gibi

gün gibi

dün gibi

ya çekip gözlerimi utanmalı sinkaftan çekinmesiz

dur bi hele gel! unuttuklarım var

yabanıl ot tutmuyor topraklar, tükürmekte

bak bir pençe izi derinlerimde

karınca yuvasını okşar edasında

darbe darbe gümbür gümbür derinlerime işliyor

ya bıkınıp gazel dudaklarında eyvallah demeli

ya

dur bir hele gel! yutkunduklarım var

sızım sızım delirmekte ökseye yakalanan kuş

bu nasıl yalvarış bu nasıl tutunuş

salıvermekte içimdeki tüm özgürlükleri

ey nemrut ya yüvez ver ya benimle tutuş

yoksa halklarımda kurtuluş, var oluş

dur bi hele gel! güldüremediklerim var

ağı iniyor genzimden can kafesime

öksürmek nafile tükürmek nafile

sarıp sarmalamakta cismi ağır ağır

korkarım ruhuma da girecek

dur bi hele gel! öldüremediklerim var

yazı topla tırnaklarımdan sonra gidersin

dağlar senin dağlar değil of çekme

yıkılan bir ben olayım bir de sen

birkaç Fırat eksiltelim gözlerimizden

dur bi hele gel! yağdıramadıklarım var

yok be yar! dağlarımda vuruşamazsın

yarım yarım büyümeyiz ellerimiz küçük

küçülmüşken gözlerimizden dahi

adımlarımız dünde kalan hayırsız ilerleyişler

hıh

dağ dediğin nedir ki, sen de göçük ben de göçük

durma bi hele git! Arkada bıraktıklarımız var

Cumhur Karaca