Durmanın Sınırı

Ben duruyorum

Düşündüğüm yerde

***

Duruyorum; şehirler geçiyor yanımdan

Yürüyorum; şehirler yine geçiyor

Caddeler geçiyor, sokaklar geçiyor, mevsimler geçerken

En çok sen geçiyorsun içimden

Ben geçemiyorum senden

İçimden geçen sessiz göç

Kelimelerin nedensiz taşınması

Nereye sığacak bu kelimeler içimden çıkarsa

Hangi kap alır bu ağırlığı

Gece kıyametler kopuyor sokağımda

Gürültülü artık rüyalarım

Herkesin duyabileceği kadar, sesli

I

Plastik kurşunlar ne kadar sevilirse

O kadar sevimlidir

Denizin üzerinde, ipe dizilen masum balonlar

Ve denizin üzerinde

Her şeyden habersiz beyaz masum baloncuklar

Denizköpüğü sesinin çıkabildiği kadar, avaz

Tertemiz köpükleri beklerken kumların üzerinde

Payımıza rüzgâr düştüğünden beri

Toza dumana karıştık

Karışmak, toz-duman olmakla başlar

Toz mu daha çok yakar gözleri

Yoksa kirli hava mı?

Havayı kirletenler mi daha çok can yakar?

Dünyayı temizlemeye çalışmalar yeter mi?

Herkes kendi evinin önünü temizlese

-ki yetmeyecek artık kendi evlerimizin önünü temizlemek

Dünya çok kirli

Çok sisli deniz artık

Ölenlerin yerine de temizlemek gerek yerleri

Ve ulaşabildiğimiz kadar yüksekleri

Yükseklerde toz bulutu

Yuvaları var yukarda, ocakları hep tüten

Tozların da kendi dünyaları var

Onların da bulutları var sinirlenince

Ama denizleri yok

Suları yok onların

Su yok eder çünkü tozları

II

Cam kenarındaki korkuluklar olduğu sürece

Saksılardaki çiçekler güvende

İçeri düşme ihtimalleri

Üzerine çatının yıkılma ihtimali

Deprem ihtimali kadar

Susun, toz bulutları konuşacak

Kulağımızı tırmalayacak dinlemezsek, kulaklarımızın içine girip fısıldayacaklar

Oysa bu şehir susmuyor

Umutsuz çocuklar doğuruyor

Kaldırım taşları kadar yollar birikiyor önümüzde

Gömebilir miyiz yürek ağrımızı gökyüzüne?

III

Üzerimize yakışmayan ağrılar yapışıyor

Elbiseler gibi

Umudun bilekleri kesildiğinden beri

Hep umutsuz çocuklar doğuyor bu şehirde

Umut kesildiğinden beri o çocuklardan

İçi kan ağlayan çocuklar büyüyor bu şehirde

Sana gelme isteğimin bir sınırı olmalı bu umutsuz şehirde

Yolların bir sonu olmalı

Bir toz durdurabilmeli beni

Ama durdurmuyor

Zamanların sınırsızlığı gibi sana koşma isteğim

Sonu yok

Koşma isteğim bittiğinde durabiliriz ancak

Şehir durur, sokaklar durur

Saatler sessizce geçer yanımdan

İçimden geçen özlemi bir kenara bırakırım

Kaldırım taşının üzerine

Kum gelir üzerine

Biraz da toz-toprak

IV

Ezilmeli bu umutsuzluk

Umutların ezildiği gibi

Bunun da bir sınırı olmalı

Adımlarımın sınırsızlığına inat

Durmanın sınırı

Ellerin parmaklıkları kavrayabildiği kadar

Susmanın sınırı

Kelimelere kelepçe vurulana kadar

Umutların sınırı

Umutsuzluk ezilene kadar

On Sekiz Haziran İki Bin On Üç 16 50