Dursun Önkuzu Ve Diğer Şehitlerimize

Kasım ayının ayazı vurmuştu,

Yüreklerimiz ise korlarla tutuştu.

Karlar beyaz,

Bahtlar kara,

Ağlıyorduk Önkuzu'ya.

Ailesinin tek umudu,

Anasının Ertuğrul'uydu.

"Dursun"demişlerdi ama,

O şehitliğe doğru koşuyordu.

En büyük aşkı;ülkesiydi.

Silahla değil,ilimleydi onun işi,

Birçok;gencecik yürek yetiştirmişti,

Büyük bir kültürmerkezi açmak,idealiydi.

Ama olmadı!

Hayin bir günün sabahıydı,

Ona pusu kurmuşlardı.

Düştü yüreksizlerin eline,

Götürdüler mahzenden beter yerlere,

Başladılar en kötü işkencelere...

Vurdular,kırdılar günlerce,

Ciğerlerini bile çok gördüler bedenine.

Atıllar yiğidi ölümlere.

Ve sarıldı ;

Aklığı kana bulanmış,al kefenlere.

Gitti,

Bu dünyada bulamadığı rahata ermeye.

O "Önkuzu"!

Bizler "Sonkuzu"!

Yok bizde ölüm korkusu!

Biz şehitliği mukaddes biliriz,

Bunun için yaşar,

Bunun için severiz!