Düş Üstü Yalnızlıklarım

Yalnız bir kalabalık var şimdi beynimin ıssız sokaklarında

Şehrin dışarıya açık pencerelerinde

ayazlarda kalmış elim

sükutu bozan yürek ağrılarım

kan damlarken kimsenin görmediği rüyalarım

benim herkesten sakladığım

kendime çıktığım

düş üstü yalnızlıklarım

...

Hadi oynayalım

...

Üşüyen çift kişilik yalnızlık

Baharları talan edilmiş ,

kömür kokularından kalma bir çocukluktu

Bahçelerinden çaldığımız sevgilerimiz vardı

el bebek gül bebek sakladığımız

Anılarımız

Senin düşlerinden dökülme saçların

benim kahramanlıklarım vardı

kaçarken bilirdim yakalayacağımı

gitse de dönecekti

gözlerimi kapatır

içimden istediğin kadar sayardım

Ne zaman şehrin yüzü değişti ki

ben bunca yıldır seni bulamıyorum

Hangi oyuna tutuştuk ki ,

sol yanımda bu kadar kırık

hangi mevsime sığındın

gözlerinde böyle ;

Yalnızlık

Bağırdığımda ;

en fazla

az ötede oynayın çocuklar

Şimdi sayfalar boyu yazıyorum

bazen utanmadan

seni çizmeye çalışıyorum

Başaramıyorum

Kızıyorum kendime

Nefretimin kıyısından dönüp

Gel artık bu kadar oyun yeter

Dilinde tuttuğun ne varsa sök

Şehir eski silüetini bulsun

İpini çek ruhunun ,

gözlerin yalnızlığıma tutunmasın