Düşen Bir Çocuksa Şimdi Tutan Neden Hayat Değildir
Keşfedilmemiş bir şiirin son kıtasındayım.../..Bulunmaya varmıyor dilim...
.....merak etmiyorum da,
giderken üşüdün mü bende(n)?
hiç düşündün mü?
oysa ben d/okuyorum şimdi
seni
tenime,
enine, boyuna,
yazıyorum
düşünmeden../..düş(ü)me!
sense çıplaksın
kelimelerini kaybetmiş bir şair kadar
terli şimdi bütün hatırlamaların...
unuttuk (mu) susmayı?
oysa yalnızız
içimiz de
ikimiz de
ki kaybolmuşluğun sesin kadar
ve bulunulmuşluğun kadar suskunluğun...
şimdi
susacak kadar kayıbız
bulunamayacak kadar vurgun....
II
bıraktım çocukluğu(mu).../..tutulmaya gidiyorum
tut(mayın)!
yerine yenisi alınmasa da bir yüreğin?
siz yine de;
vurun umudun yelkenlisini!..
'yalnız'
ağlamayacağıma söz veremem
bağışlayın!
Aşk verirdi gidişlerin,
nefes alır
gül dikerdi her gece kapıma
dikenini batırır...
alınma sakın!
ben en çok dikenlerini sevdim
susuşlarının...
bu unuttuklarına mı direnişin?
dışına rehin bıraktığın ben miyim?
yoksa kendin mi?
bu içinden çıkan
hangi güçsüzlüğünün kavi?
Bu ne girdap!
bu ne duvar?
bu hangi rahvan gidişin bahçemde salınan?
III
...divit kokusundasın sen.../..yazmadan dağılansa ben!
mealimi kendime bıraktım...
açıklamamı sana
yağmurum!
beni tercüme edebilir misin ayrılıklara?
kaçıngan bir susuş benimkisi
düne ufak bir bu gün kaçamağı
ağlayışlarım biraz kadınımsı
ve sen şimdi biraz kağıdımsı
içine damlıyorum aralıksız...
sus(a) bana!
IV
bazen söylerdin;
'düşe kalka büyürüz çocuk, hayat böyledir'
düşen bir çocuksa şimdi 'sevgili',
tutan neden hayat değildir?