Düşlerimde Kalan Şehirler

yüksek sesle söylenen harfler varsa da

ağaçlardan önce döker yapraklarını insan.

oysa sonbahara daha ne çok var,

kim bilir ki çarpılmaları,

o sokaktan geçerken kim bilir ki...

ya da bir bulut çarptığı an diğerine

yıkılır gök, sen hangisine bakacağını şaşırırsın

babaannem hep söylerdi ve ben daha çocuktum.

her köşede ayrı bir resim,

her resimde ayrı bir acı;

en baştaki Ayamama' yı hatırlatır

ortadaki ise daha yeni, 10 ekim, gar!

hala ne çok felaketler gelir seslerinden,

hala bir yanım su bir yanım insan.

belki de insanlar kadar yorgun

belki de ölüm öncesi insanları kadar

sessiz ve bir o kadar solmuşken

kent girişlerinde karışır gözlerim kimilerine.

Tanrı çarpmalarının hangisi daha iyi ki

yine de saklı tutar

içimde yüreğimi kimi haykırışlar..

aslında,

ambulansları anlatır zaten kimi şehirleri

kimilerini ise başka, başka arabalar,

ne fark eder; hastane ya da hapishane..

sıcaklar kavurdukça ne çok hikayeleri dökülür

ardından da ne çok sessizlik.

sessizliğe bürünmek oysa susmak sanılır

söyle, susmak mıdır sence gelecek?

çarpılmalar,

Tanrı korusun deriz de, gizlidir Tanrı çarpmaları

hangi gün olursa olsun döker yapraklarını,

bir tanesinin bile üzerine basmak ne kadar acı,

gök gürlemelerinden hemen sonra

görmesin bir kere toprak yarılmaları,

kayar düşersin, büyük harfler arasından kayar düşersin.

doğu ya da batı;

yürürken şehirlerin kenar mahallelerine

gözlerim hep derelerinde,

bir de ağustos böcekleri sarmışsa

biri gider biri gelir ambulansların

kimi tabutlar da ne çok sessiz.

ah! düşlerimde kalan şehirler

ne çok haykırış birikti, bir çoğu da yüreğimde saklı.

Temmuz, 2017