Düşmansın Gönül

Rahmetten nasipsiz kalan hep sendin,

Her olmaz duaya "amin"sin gönül.

Merhamet bilmezi rahman edindin,

İsyanla bulanık imansın gönül.

"Son" deyip kandırdın her defasında,

Suzanı söndürsem yangın Füsunda.

Harcadın bir ömrü gam sefasında,

Ben bildim bileli pişmansın gönül.

Bağrımda aşk denen hissi pişirdin,

Kahrımı ezadan hazza taşırdın.

Çileden zevk alır acze düşürdün !

Sen kendi kendine düşmansın gönül.