Düşsel Koğuş Amblemi
Anbean bu aysız gecede hayallerimi camdan aşağı sarkıyorum
ışıksız bakışlar arasında dört tarafı toprakla sarılı beton parçasının
üstüne.
Ölümün en çabuk unutulanı karanlıkta olanıdır.
Toprağa düşmesin diye göz bebeklerimin hücrelerini irdeliyorum
bir seyyahın çektiği bütün kareleri dikişleyerek.
ben hiç taş duvarların esiri olmadım,
gözlerim yeşil, göğüm mavi, sesim cennet bahçesiydi hep
yaş ilerliyor, yaşamanın amacı sarpa sarıyor
müdavim duyguların yerini yeni bir sayfa alıyor
aşkın tarifi yeniden yazılıyor, baba sevgisi nefrete dönüşüyor
düşler koğuşumun neferi tezkeresini imzalıyor
tozlu raflar arasına karışıyor,
yor.. yor.. yor...
Düş bahçemde reformist devrim yapan pişmanlıklarımı
buradan selamlıyorum, var olun.
Dert duvarımı aşan bu duyguları tenimden koparırken
fışkıran kan damlalarını imzamla süslüyorum
benim adımdır bu gece karanlığın konfor alanı.
Antidepresan bitkiler kokusunu dikiyorum
dört tarafı toprakla sarılı beton parçasının köklerine
beton düşlerin, beton duyguların, beton sevgilerin...
betonları eritiyorum.. betonları...