Düşüncelerimi Boğan Bir İntihar

Kışlarım bahara hasret

Kuşlarım artık ötmüyor

İzinsiz gelip geçen hergün

Beş vakit hüzün

Yüreğim iki rekatlık kederleniyor

Ve yine ömrünü insanlara feda et..

Gülüşlerim ağlıyor dudaklarımın kenarında

Adım bulunmuyor kimsenin gönül kayıtlarında

Hala 3-5 satır sevgi anektodu var yüreğimin satır aralarında

Ama yalnız bırakmıyor beni yalnızlık

Yoldaşım,sırdaşım,mısralarım

Dökülüyor gözyaşlarımla birlikte kağıdın tenine

Başımda emperyal ağrılar,kalbimde sömürge..

Sevinçlerimde süresiz ambargo

Düşüncelerimde vefasız prangalar

Ne beş kuruşluk bir hayatım

Ne de beş kuruşum var

Yaşamak ağrısı başıma vuruyor

Dudaklarım çatlak,gülmem bile yasak..

Literatürümde olmadı hiç mutluluk denen ütopya

Bir gün insan gibi yaşayamadık hayat denen arenada

Ben elleri nasırlı çiftçi pamuk tarlalarında

Ben militan bir eylemci herkese sevgi fırlatan

Ben kelime emekçisi tozlanmış sayfalarda

Mısraları örgütlüyorum kalabalık meydanlarda..

Ben parasız,pulsuz proleter

Hüzünler saplanır içime

Başıma beladır dertler

Başım bugün her zamankinden de beter

Adım adım yaklaşıyorum ölüme

Gidiciyim artık bu kadar yeter..

Vefasız oldu artık akşamlar

Ne şiirler,ne şarkılar halden anlar

Yoruldum artık şerefsizim

Ne komünizm, ne sosyalizm

Paklarsa beni şu zıkkım paklar

Ve yine beynimde düşüncelerimi boğan bir intihar...