Düşüşme

bölük bölçük hatırlıyorum şimdi

kangren dur ararken bedenim

titriyordu sinirden

kaçacak yer arıyordu etrafımdakiler

uzanıyordum boylu boyunca

yerleri kirletiyordu sinirim

herşey ağır

film karesi sarılıyordu

makarada insanlar

replikleri hep doğaçlama

ve ben eksiliyordum

yalnızlığın katmerinde

elimden tutup kaldıracak

kaldıraç arıyordum

evet kendi düşen ağlıyordu

bir mendile dolanıyordu yalnızlığım

damarımda en çok

yalnızlık akıyordu