Duvardaki Resim

perdesini açarken ellerin sesi

toplayıp bütün geçmişi gidiyor sabah

saymadım

kaç zerrem ziyan

bu duygularla şimdi sana

şarkı söylemek isterdim inan

aynı matemi dinle

sarıyor başa yine alı yeşili

olsaydın ya ağlasaydık demek

incitiyormuş zamanı belli

dağ ova demeden hiç

atmışken umutları biz

ömür sancısının eksilmiş kapısından

ne kolaydı gülmek oysa

yetişmedi yarına yarım kalan

duvardan düştüğünde bir resim

yerinde kalan iz bıraktığımız en derin

susup susup söylediğimiz

çok teselli lazımken

bir ağıt bir de kalem değildi

şimdi bu duygularla yazılan

otobüs camlarına aşina

saçların vardır siyah

yüzüne dökülmüş giz, hoşça kalan.

Ocak 2018

.