Duvarın Dili
duvarlara mahkum kapım
yanmasını bilmeyen kör kandil
benim kişisel tarihimdir
yüzümdeki çizgiler
yıldızlar bile üşür soluğumda
ürkerim/ geceye denk düşeceğim diye
yüreğimin odalarında
tutsak bir serçe
çırpınarak çarpar camlara
pencerem ki yarı açık gökyüzü
güz göğünde bir kırlangıç kadar şaşkın
geceler devrilir üstüme/suya damlar yanaklarım
az mı iç çektim
özendim kuşların özgürlüklerine
kimsesiz denizlerin sahipsiz sularında
gökten ateşi çaldım
tutup bir güneş çizdim üstüne
yokluğunu sarmaladı/çıplaklığına biçilmiş elbise
bin bir düğümle birbirine bağladığım
kırılmakla bitmedi içimin fayları
ömrüme efkar düşmüş/içerliyorum
soruların yanıtları gibi bir köşede unutulmuş
yosundan evler aldım/suyun masalından umutlu
sarıl/beni iyice anlayacaksın/sarıl hasrete
çınlayan bir ıslık gibiyim dağ başında
kestim yer altı ırmağının çağıltısını
yağmur topluyorum sen de benim gibi ağla
kucaklar dolusu can sıkıntısı serpiyorum
küstürdüğüm akşamlara
fotoğraflarını indirdim/usumun duvarından
küskün eylül güneşinde
öfkesini sensizlikten alır
katsayılara tutunan öyküm
ateşler içinde yanarken buzullar
direnen dağ zirvesidir göğsüm
korku mudur daha güçlü / sevinçten
gerçek yalana kırgın
suskundur gecenin hüznü
soluğuma yapışır saklanan sırlar
ben olmaya alıştırınca kendimi
.............duvarın dili çözüldü
sus/söyleyemiyeceksin hiçbir zaman
benim yaşadıklarımı
acı gerçeklerine soyunma
suskulara alışığım nasıl olsa
ondandır gecenin laciverdine atışım kendimi
kaç mevsimsiz bahar yaşadım/ gelen eylüldür anla
kanadı kırık bir yaşamın pusulasızlığında
ayvanın derdine düştüm gülen narla ağlayan
bölük bölük böldü turnanın kanadı
geçen yılların gönlünü almaya çalışsam da
hüzünlü içimdeki şarkılar/ah öylesine hüzünlü