Duvarlar Ve Çığlıklar

Çığlık seslerinin sindiği

Boyası eskimiş

Bir duvar

Derisi yüzülmüş

Bir el

Çağırıyor karanlığın içine...

Ürperiyor yorgun bedenim.

Ayağı kırık bir koltuktan

Çocuk ağlamaları düşerken

Ortasına mavinin

Gökyüzü yırtılıyor

İsimsiz sokakta

Parmaksız neyzen!

Dilsiz Ney'i çalarken sarhoş masalara

Makamsız düzen

Temelsiz

Duvarlar sökülüp geliyor... Üstüme

Gökyüzü yasta...

Kan yağmurları yağıyor

Köşedeki mezarlığa

Kaçak bir martı denizle sevişiyor... Kıyıda

Ben'se Yusuf'un kuyusundan

Hüzün çekiyorum

İpsiz kovayla

Sardunyalar, ortancalar, begonyalar

Yapraklarını döküyor

Eylül ortasında

Bu kaçıncı gecenin karanlığıdır ki

Soğuk dört duvar

Kemikleri ç/alınmış

Bir el

Çağırıyor geldiğim yere..