Duy

Kar düştü de gönlümün bağrına

Söndüremedi yine yangınlarımı

Har düştü de gönlümün bağrına

Isıtamadı yine ayazlarımı

Bu ne biçim iştir bir türlü anlayamadım

Hem yakıp, hem üşütüşüne dayanamadım

Gecemle gündüzüm karıştı ayıramadım

Doktorlar da bilmedi benim marazlarımı

Bir güler, durur: bir de ağlarım

Meyvesiz bağlarım, sarp dağlarım

Faydasız geldi geçti benim çağlarım

Çırpındım da duyuramadım avazlarımı

Dipsiz kuyulardayım uçsuz göklerde

Ne kuşkanadında nede semeklerde

Toprak olmuşum ben küreklerde

Uğraştım da dolduramadım mezarlarımı

Çünkü ben hem diri, hem ölüyüm

Bir çoban kavalında türküyüm

Gonca gül dalının bülbülüyüm

Türkü söyledim de çalamadım sazlarımı

Sevemedim, sevemedim ben seni

Veremedim işte bir can seni

Taşıyamadı yıkıldı bu ten seni

Tükettim de yetiremedim hazırlarımı

Omuzladım koca dünyayı

Bilemedim, denemedim doymayı

Olduğum gibi dosdoğru olmayı

Kılmadım hak için namazlarımı

Ben sen, sen ben, o, şu, bu, derken

Şu yalan dünyayı severken

Belim bükük, mahcup sana gelirken

Dindiremedim bir türlü hamazlarımı

Titrek sesim ağarmış saçlarım

Sevimsiz, kimsesiz bir ihtiyarım

Bunca ömrümde, sanma bahtiyarım

Kaybettim şeytanla oynadığım kumarlarımı

Sana geldim sana sesleniyorum

Senden merhamet, mağfiret bekliyorum

Bebekler misali bak! Emekliyorum

Ne olur duy! Allahım bu niyazlarımı