Duygu Sağanağı 4 (son Sağanak)

Serindi

İstanbul'a bahar biraz geç gelirdi

Ama

Hava o kadar da üşütücü değildi

Yoğundu

Haydarpaşa

Canlı günlerinden birini yaşıyordu

Kavuşanlar sevinçle sarılıyor

Ayrılanlar ise

Ağlaşıyordu

İnmişti

Elinde küçük valizi

İstasyonu terkederken

Tek bir şey düşünüyordu

Ya hiçbir zaman

Ya şimdi

Çalıyordu

Aradığı numara nihayet düşmüştü

Karşıdan gelen sesle

Günler sonra

Bir an bile olsa gülmüştü

Unutturmuştu

Burcu'nun sevinçli sesi

Herşeyi unutturmuştu

Hemen buluşalım sözü

Bilimsel Şair'e

Kendini buldurmuştu

Buruşturdu

Çöpe attığı o kağıtta

Garip Kız'a yazdığı son şiir bulunuyordu

O andan itibaren onu

Maziye gömmüş oluyordu

Şirindi

Hasır sandalyeli çay bahçesi

Eskisi gibi çekiciydi

Herzamanki gibi aşıklar

Buranın müdavimiydi

Unutmamıştı

Burcu'nun en sevdiği çiçekten

Kocaman bir buket yaptırmıştı

Ayrılmalarından sonra

Ki bu iki yıl önceydi

Kimseye çiçek almamıştı

Gelmişti

İki yıldır hiç değişmemişti

Hatta daha da güzelleşmişti

Sarıldılar

İki aşık birbirlerini

Çok

Ama çok özlemişti

Serindi

İstanbul'un üstü bulutluydu

Tam yağmur havasıydı

Ve

İki aşığın gözlerinden

Sağanaklar boşalıyordu