Duymuyorum

duymuyorum etrafımı,

kapının önünden geçen insanlar,

boş hayatlar seyrindeyim.

kalem ellerimde yine;

yazmaya meğilli bir şekilde

parmaklarımın arasında

yüzüne bakmamı bekliyor...

ben yaşıyorum uzaktan nefesini

yaşamı her içine çekişinde

iç çekiyor umutlarım, hasretinle.

duymuyorum insanları.

sesine odaklanmış duyumsarlığım,

her heceni takipteyken

ölüm gibi tetikteyken.

bir gayret döndüm yüzüne

ecele çarpar gibi çarptı içime

yaşlanmış gözlerin, şaşkınlık içinde.

"ne oldu..." dedim

kalbime batmış sessizliğimi parçalayarak

"gülüyordum" dedin...

önüme döndüm

duymuyordum hiçbir şeyi;

kapının önünde geçen insanlar

içimde göz yaşlarım

"ağlıyordum..."