Duysa

suskunluk çöktü üstüme..

sinsice..

ben bağırıyorum ama bedenler duymuyor.

ruh çığlık çığlığa avazı çıktığı kadar .

ama kendini bilmez bedenler duymuyor !

ruh sessizleşti.

ses telleri de dayanamaz oldu.

of..

duysana ..

tek bir beden duysa

ruh kavuşacak huzura.

hani bir an olur ya

düşünürsün bir başına

neden kırgınım hayata?

bu görünmez güzelliğe kırgınlığım, küskünlüğüm niye?

sonra farkedersin

boşa bu üzüntüler ,sıkıntılar.

gereksizce kendi kendini yormalar.

sanki bilmiyor musun

seni kimsenin duymayacağını.

sanki ...

Olsun ufak bir umut kalbi ateşler.

Olur ya duyan biri çıkar

Olur ya...

Benim ruhumda kavuşur huzura