Duyun Gönül Sesimi
bir kadın tanıdım
b/ahtı karalı yüreği yaralı
her adımı geceden kalma sabahı
mevsimsiz baharlar yaşatırken ardında
fırtınalı yağmurlar gönül yaralarım
son nefesinde gül kokusu ruhum
ayrılık gibii ölümün ardında sabahına s/olduğum
keşke görmezseydim o akşam ayazlarında
gülüşüyle yalnızlığına kaldığım sabahlarım
s/özü bitti
aşkı gönüle savruldu dumanlı dağların ardında
yol geçmez b/ağlar başında
bu sevda durmaz gönül b/ağında
sabahın ayazında uyan ruhumun güneşi
berfin güneşe gülümser hüzün acılarıyla
diğer yüzün karlar altında baharı s/ayıklarken
yeminli dualar sardı kara bulutlu geceleri
gecelerde ağlayan gözyaşımı
duyun sesimin g/özlerini
cihan duysun
duysun
işte duysun diyorum
ve kulaçsız yüzmelerim
altı yaş üstü fırtınalı yağmurlar
nameler yürek sancıları
sis perdesi vurgun talanı
tufan
kasırgalar t/alazlandı gönül yarasına
sen hala ara
dur bekle!
ölüm kapını ç/alsa
son duanı çok merak ettim
bilirim ne söyleyeceğini
bize boşa dememişler
''mürekkep yalamışlar'' sevgilim..!
vay be çıldırdım dünya hikmetine
yaşamak buysa
bir hiç
şair olacaksın
duyacaksın
bileceksin
göreceksin
dökeceksin dertleri kederleri
gözyaşı dökersin hüzünlü kaleminle
sonra bu dertlerin seni öldürür bil.!
şair bırak
elin derdi tasası sanane
elin beş keçisini sıpa gözlerini
yol ver ölüme yaşamak ne
şaire ölüm denktir
yaşadığın aşkın dünyasına girdin mi?
onu kimse kurtaramaz elinde
aşk. doğa. insan sevgisinden ayıramaz
düşünür yürek sesinden
yinede kahrından ölse!
sevdasıyla nişanlı kaleminden duyulur gönül sesinden
bitmeyen sevda yemini yollarda
sen hala buralarda dolan yar derdinden
nehir ol
ak denizlere okyanuslara
karanlıkların deminde yaşarken
öksüzlüğüne ne demeli
sen ne biçim şairsın..!
duyan duysun
gözlerin görsün
yüreğimin sızlayan gönül sesiyle
06*04*12*Karataş*