Dûzâhtan Rûşen

Berg yağmurunun ruhlara

baskın çıktığı zamanlarda,

jeng tutan tek şey demir değil yeryüzünde,

Mesarrla karışık kahkaha,

Lerzan iki bebek ve birazda

insanlığa olan aşk..

Firak gecesinde,

aklımdaki dıraht'a kurduğum salıncağa,

takılı kalan boğazımın çıkardığı ses tonu,

vâreste bir bedenin ıssız sokakta attığı

adımlar kadar ıslak, çıplak

ve bir o kadarda ıssız..

Bu çıplaklıktan çıkıp gitme

arsuzu barındıran bedenim,

şehir dışı yerine insanlık dışına çıkarken,

zor günler için ayırdığım bir kaç

tebessüm sahnesi birazda yağmur mezesi taneleri,

bohçamdaki ağırlığa katkı sağlayan

gökyüzünün en sevilen varisleri..

Aklığın yerlere dökülüp kalbim gibi

ortadan ikiye ayrıldığı gecede,

aydınlığın gövdesini kızıla boyayan fırça'nın içindeyim.

ve boğulup can veriyorum kalbimden evvel

söz verdiğim tabutun içinde

ve dışında insanoğlunun yapısını oluşturan toprağa..

Karanlığın aşıklara karşı çektiği özlemi gibi

kelimenin tükendiği noktada nefessizim..

Ve yastıkla beyin kombinasyonundaki

rüya yolculuğumda tasarlamadığım güzler yaşıyorum..

realist iki söz, ölüm, kan ve revanlar..

Ceset olmak gibi çok a'la dileklerim

olmadı seni, beni ve aşkı yaratan rabbimden..

Hiç istememiştim elime tutuşturulmuş

bir kibrite tav olan sigarayı ve haykırası versleri..

Benim meramladığım tek şeydi

çift kişilik paylaşılan, yalnızlığa uzak,

tebessüm ve mutluluk rolleri..

Lakin elinde kendi hazırladığı rolle gelen mihmanla

film çevirmeden göndermek acı sahibine yakışmaz..

Ruhumdan içeri bir mutluluk tohumu atılsa bile,

hiçbir tebessüm içimdeki seli sen gibi durduramaz..

Aşka meşke yazılan şiirlerde bühtanlaştı,

imanın veto edildiği ahir zamanında..

Bu yüzden hiç bir yazılıp çizilen,

kalbime izinsiz gelen mihmanın ben yerine,

sevgilisine söylediği sözler kadar

azap verici olamadı aslada olamaz.