Ebedi Kış

Ebedi kışımın tam sonbaharındayım

Ayak sesleri, kuş cıvıltıları işitmiyorum

Bir sonsuzluk kapısının ardında

Çığlıklarımı dinliyorum

Hayatın bittiği tam o anda

Kara bir yaprak düşüyor yere

Ardından bir ok fırlıyor göğsüme

Gözyaşlarım kapılıyor sele

Bir martı yuva yapmış gökyüzüne

Uçuyor umuda doğru usulca

Umut nedir bilir misin güzel kuş ?

Acı verir insana yanarcasına

Uzun bir yol var şimdi önümde

Ya gideceğim ya da geri döneceğim

Sonsuz haykırışlarımın ardında

Ebedi kışımı süreceğim