Ebruli

sen tozlu kitapların gizemindeki utku

gözlerinden linyit taşan 'uzak siyah'muamma

içinde kudurur deliliğin bazen de

çekersin hayatın gri perdelerini

derininde dalgalar kudurdukça

kan revân kalır sahillerin

kendini kırarsın acılarda

ve

kurumayan kanatlarında dalgın albatrosların rotası

hedefsiz kervanlar yollarsın uzaklara

kirpiklerinden akseden hicran-ı ferman

karanlık

hep karanlık neden

saçında siyah gögsünde siyah zifiri

tabiat yeşilin kıskacında bak

süreyya da yorgan mavili

suskun dillerin karanfil kokusunda mayhoş

her yanın ebruli..

desem ki

fettanısın hayali bayram sevinçlerinde

ya da sert esen bir poyrazdan habersiz

okyanus dibinde uyuyan bir anemon

şiddetin de sana haz sessiz bir gürültü ile gelir hep

sukünetin de başka bir ahraz

alevi korsan bakışında yakalıyor insanı

desem ki

sen illegâl şehirlerle yürüttüğün

isyan mitingi sonrasında muzaffer bir fenomensin

'kubbe dudaklarında'yalancı tebessüm kırığı

dilinden yüreğine bir köprü uzanır ki

bir ucu yıkılmaz sur

bir ucu öyle yalçın uçurum ki

bilmiyorum hiç

bir dünya var aklında

neden diyorsun

nedir bu kir

bu pasak

yanılgılarla beraber kirlendi yaşam

aşk kavanozlarda üç figürle ebruli

gizlenenebildiğin kadar gizlen sen

kimdir acaba

yatağında uyuyan

sana benzeyen kaçak