Ecdadın İzinde

Kadim bir çınarın gölgesinde başlar yürünen yol,

 Zamanın yıpratamadığı sağlam bir surun dibinde,

 Eski bir kitabenin, dünden bugüne fısıldadığı tarihin koynunda...

 Geçmişten geleceğe köprü kuran o sarsılmaz irade,

 Bize vatan kılınan toprağın bağrında yükselen bir adalet meşalesi...

 Asırlar devrilir, ama o kutlu ayak izleri silinmez,

 Rüzgâr sere serpe taşır atların nal seslerini ötelerden.

 Benim gönlümde bir vefa sevdası;

 Bir abide kadar dimdik,

 Bir dua kadar samimi,

 Bir/az da mirasa sahip çıkmanın verdiği o ağır sorumluluk...

 Ah! Ben bu şuuru kime anlatayım?

 Kökünü unutup rüzgârda savrulanların arasında,

 Ecdadın bastığı toprağa hürmetle basan bir yolcuyum.

 Tarihin değerini gölgeleyen bu telaşlı çağda,

 Koyun beni dedelerimin bıraktığı o pak izin takipçisi kılın,

 Kuytu ve dürüst bir duruşun kucağına,

Kök/süz kalmayayım...

 Kaç fırtına koptu bu topraklarda, bilir misiniz?

 Kaç kere küllerimizden yeniden doğduk,

 Kaç kere ecdadın duasına sığındık?

 Anladım ki şimdi ben,

 O şanlı tarihin omuzlarımıza yüklediği mukaddes yükün bilincindeyim...

 Şimdi bir/az da

 Geçmişine sırtını dönen vefasız yürekler utansın,

 Ecdadın emanetini heder eden sahte sesler sussun,

 O kutlu izden giden, vatanına ve sevdasına sahip çıkan yiğitler var olsun...