Ecel Teli

Oturmuş ağlıyor belli ki aşık

Yanıyor kalbinde sonsuz bir ışık

Umutla yaşıyor gönlü sarmaşık

Sordum sen kimsin dedi gül güzeli

Bir fincan kahve uzattı ağladı

Hüzünle döndü karalar bağladı

Önce sessizdi sonradan çağladı

Dedi ömrüm oldu bir sevda gazeli

Sustum düşündüm öylece kaldım

Mazinin eteğine varıp ta daldım

O değil sanki ben orada öldüm

Çaldı gül güzelini ecel teli