Edria

la'nın bir hayat felsefesi olduğunu okumuştum bir yerde

benim felsefem veya bana hizmet eden her düşünce bir ismin içinde saklıydı

...

penceremden geçerken bütün rüzgarlar

göç ediyordu leylekler

bahçemde ki sümbüller kokularını

başka diyarlara salmışken

çıkıp bir türlü gelmemene bozuluyorum

kaybolduğun geçmişte duyulan tiz bir çığlıksın

dün ve bu gün

tüm provakatör edanı takınıp

kararan akşamın kızıllığı içinde

bir ışık yakabileceğini düşünecek kadar savruğum

ileri adımlayabilmene deli oluyorum

(belki de geri adımlayan benim)

kendime bile itiraf edemediğim

için için kemirip duran bir gölgesin

hangi kıtanın üzerinde bir noktadır sığındığın

bunu bilmiyor olsam da Edria

kaybolan gülüşleri bir rüyada saklamak fikri

garip geliyor ilk

saklandı hepsi

...

sen sığmadığın masaldan atlayıp

başka masala sığacak kadar cesurdun

aynı göğün altında başka masallara sığınmak!

mavi bir sıklemen kadar imkansız geliyor bana...

rüyalara inan demiştin giderken Edria

inandım sanmştım

kelimelerin anlamlı yanlarını dolarken boynuma

iliştirirken zihnime kederleri

gördüğümün rüya olduğunu sanıyordum

kabusa alışık gözlerimle...

sonsuzluğun ulaşılmayan ütopya olduğundan

öyle emindim ki

sana dair ettiğim cümlelerin

çıkmazında uyuyakaldım gecelerce

bir gün düş bozumuydu sanki

toza bulandı tüm iklimlerim

günlerce süren bir kuraklığın içinde kaldım

sonra eşsiz muson yağmurları boşandı göğün yüzünden

ıslandım

çok ıslandım Edria

Korkunun içinden geçtim

kırk mum yakıp dilemiştim bir sesi bir nefesi

kendimi zincirlere vurmuştum bir mahzende

ışıkları yakıp uyudum

şimdi bir nekahat döneminde sensiz

ilerliyorum

iyiyim!

ne kadar iyi olabilirse et ve kemikten ibaret bir ceset

solan göğe bakıyorum

nasıl başka bir masala inandığını aklım almıyor hala

Nanu gitti Edria

o hiç gelemeyeceği diyarların ardına gitti

ben onu çok özledim

kahretsin!

tüm samimiyetimle seni özlemediğimi söyleyemem

cesaretimi takınıp sana geri dön demeyi isterdim

ama gururlu olan yanım hala ağlıyor Edria

Eski evin yeni yüzünü görmelisin

güller öyle çoğaldı ki

hanımeli evin en üsttüne tırmandı

hatırlıyorum akşamları çok severdin

sonra bir öpüş bir titreyiş lavanta kokulu ayazda

başını omzuma koyup ağlamıştın hani hanımelinin altında

bahçe de ömrüm duruyor

her gün onu biraz daha toprağa gömüyorum

belki de bu kadar sulamaktan

solmuyorum Edria

kederleniyorum

her gün sabaha uzanan ellerimle

verandada oturuyorum eski koltuğunda

akşam oluyor

samanyolu aynı yerinde her gün ve her gece

senin yıldızın da orda

...

gece yükseliyor yine Edria

ben her gece ölümün içinden geçiyorum

ölmüyorum!

ıssızlık dışında her şey yolunda

hiç bir karanlığa basmıyorum

ve çarpmıyorum alçalan gölgelere

yaşıyorum Edria

solan göğün altında

...

Değerli yorumuyla şiirimi aydınlatan Hasan Karaşahin'e teşekkürlerimle...