Efgân-ı Zümrâ

..... ........

Öpmek

Islak kirpiklerinden bir adamın

Dil ucuyla tatmak acısını

Yanmak

Yanağına düşen puslu bir Ocak yalazında

Efildeyerek gezinmek

Sonra

Dinlenmek ılgın ılgıt nefesinde

Aşk budur

Dedi Kadın

Örttü kirpikleriyle Adam

Dudaklarını kadının

Üşütmesin dedi

Kelimelerin

..... ........

Kırık bir mısranın

Vezin sayısı kadarınca sevseydin

Hiç olmazsa beni

Ki

Kırk yıl hatırı kalırdı bende yine de

Yarım kalan

Tamlanamayan her kafiyenin

Mart da bitti

Ve

Dışarıdaki fırtınayı saçlarına

Yağmuru ayaklarına giyinmiş

Eli yüzü çamurlu

Bir Nisan daha

Sürüyerek çiçekli basma entarisinin

Dantelalı eteğini

Pasak sokağımın alçılı asfaltından

Öyle sessiz

Öyle b'izsiz geçecek

Gözlerimden sağdığı resimlerle

Mahmuzlayıp penceremdeki Hazeran'ımı

Beni aynalarıma

Aynalarımı bana kırdıracak

Hezayânî Haziran

Sonra

Temmuz

Yakacak avuçlarıma

Kına niyetine

Yaslı bir ağıdı zılgıt zılgıt

Telli duvaklı

Ve

Eylül'de dökülecek içime misâl

Öksüz yetim kâinât

Kasım'da asılacak boynuma

Kör kargılarla alnımda karılan

İm(l)âsız im(k)ansız kaderim

Yüzümün enkâzına devrilse de

Bu tirşe

Bu abus arş-û asumân

Gözlerim

Hep Aralık kalacak

Kaç mevsim geçti aramızdan

Yatağını kaybetmiş

Ç'ığıl çırıl bir nehir gibi bîuhde

Kaç iklim değişti

Kaburgalarımı tekmeleyen

Göğsümü delen yüreğimde beyhûde beyhûde

Kaç Eylül'de

Yoldu saçlarını bahçedeki kiraz ağacı

Kaç şivânla yas giyindi

Seni çoğalttığım aynalarımın sırçası

Kaç Ay gezindi esmer teninde gecemin

Kaç yıldızı vurdum kanadından

Sapan yaşlarımla

Gelmedin

İç acılarımın toplamı

365 gün

52 Hafta

8.766 saat

525.960 dakika

SEN ediyor

Yoksan

Noksanım

Anla

..... ........