Efkârı Kendinden Menkul Bir Adam

Efkârı kendinden menkul bir adamım ben

Gözyaşına sığınan bir çocuk gibi

Düşlerimin diyetini öderim yalnızlığımla

Takvimler gardiyan gibi dikilir tepemde

Düşmediğim uçurumlar beni bekler

Şiirler birikir dudaklarımda

Çığlıklarım olur o duyduğun kelimeler

Sorarım kendime :

Temiz bulut kalmış mıdır acaba?

Efkârı kendinden menkul bir adamım ben

Kaderin tırnak aralarında kanlı deri parçalarım

Eğer rahatlatacaksa seni söyleyeyim

Sen hep daha yakındın benden bana

Çünkü kalabalıklarım vuruldu benim tek kurşunla

Efkârı kendinden menkul bir adamım ben

Biliyorsun sadece birbirimize değildi bizim sevdamız

Koskoca bir hayatı sığdırmıştık ona

Susmuş muydu kentler? Yoksa susturulmuşlar mıydı?

Çocukların gözlerine sor şehirleri

Dünyanın aynasıdır çocuk gözleri

Efkârı kendinden menkul bir adamım ben

Zamansız açıp üşüyen çiçekler gibiyim

Günler ölü doğar avuçlarıma

Ellerimle beslerim hüznü

Ben hayal ederken tan vakti kaçamak sevişmeleri

Kalemim hedefsiz yolların yorgunu oldu

Ellerin kokulu mektupların kesildiğinden beri

Efkârı kendinden menkul bir adamım ben

Canım canına susar bilir misin?

O an her şey susar bilir misin?

Birikmiş şiirler bile dağılırlar dudaklarımdan

Ne saklanacak bir kelime kalır

Ne başkaldıracak bir sebep

Anlatmak istediğim bir dünya şey

Elimdeyse kırık dökük kelimeler