Eksik Kalan Ben

Acınızı hep

sarmaş dolaş kucakladım madam

öyle çok sorular biriktirdim ki size dair

hiçbirinin sıralaması yoktu.

Bir görseydim sizi,

gözlerinizde boğulmaktan başka birşey gelmezdi aklıma

çünkü

yitip giden tüm umutlarla bağlanmıştım size

titreyen avuçlarımı hiç görmediniz.

Hayatı,

ölümle aldattım ben madam.

İnanın,

hayallerime çok yakıştınız...

Hayata tutunma nedenimdiniz madam,

ayakta durmaya takatim bile yokken

ve ben en çok

sizin sesinizden günaydınlara uyanmak istedim hep

anlamadınız.

Kanadı olsaydım bir serçenin,

gelip onuda kırarlardı madam bilirdim

mühürlüydü yüzünüzün okunmamış mektubu,

özgürlüğü geçtim.

Son,

birkaç çift sözüm kalsın diye söylenecek,

saatlerce konuşmadım

ve çoğu kez

cevapsızdı suretinizi bakışlarımdan kaçırışlarınız.

Turuncu mektuplar yazdım size daima madam,

portakal çiçeği mevsimiydi buralar

kuşların gözünden renkler sığdırdım gökyüzüne

şiiri tersten giydirdim nisana

özledim ilkbaharı hem de çoook

ve bir de size sımsıkı sarılmayı

burnumda tüttü yağmur sıcağı saçlarınız...

Oysa,

siz bana sadece sarılmıyordunuz ki madam.

içimin okyanusunu aşındırıyordunuz,

kalbimin ritmini değiştiriyordunuz,

gönlümün bam teline dokunuyordunuz.

Ne çok izlenecek haliniz vardı sizin,

bu yüzdendir ki,

gittiğim tüm uzakları kalbinizdeki şehre çıkarırdınız.

Ama rica ediyorum madam

benim gökyüzüne yazdığım

tutunmayı bekleyen cümlelerim varken

ne olur,

gitmek için gelmeyin yeniden.

Umutlarıma,

pranga olmasın acılarınız.