Eksik Yankı

hayata küs bir ağaç gibi vakurca

tenha bir çocuksuluğun ardından

kaderiydin gülüşlerimin...

aramızda ya her şey vardı

ya da hiçbir şey yoktu

çünkü adsızdık...

ay ışığını geçtik

bitirdik yıldızları

başlayamadık gene de...

dünyanın dünü bitmez yüreğin acısı

sadece yanımda yürüdüğün anlar

acısız bir geleceğin olabileceği geliyor aklıma...

her şey bittiğinde sen bitmeyeceksen

ölürken hâlâ seni seviyor olacaksam

gelmesen de olur umutsuzluklarıma...

eksik imgelerle geçecek yankının süresi

gözlerim özlemlerimin taşmış sarnıcı

ama yıprandırmayacağım hiç seni düşünmeyi...

güz bıkkınlıklarıyla güzelleşir ayna

kendini anlamaya utanır öykünün düğüm yeri

bütün uzaklıklara eşit mesafede...

gölgenle sevişti kabuslarım

ben oralarda da çelimsizce yoktum

yaz pencerelerine yabancı...

ipler koptu deniz kıyısıyla aramda

sevgimin payıysa büyüktü bu yırtılmada

ortaladım sonsuzluğu...