Elde Var Umut

Kökün ucu topraktadır,

Toprağın gözü suda.

Salınıp gezer bulutlar,

Hep yağış olmasa da.

Dalların gövdeye tutunuşu,

Yaprakların sarması dalları,

Çiçeklerin döllenmesi meyva için,

Bir kökün ürünüdür ki

Bütünleşir acısıyla tatlısıyla.

Cılız bir ot gibiyse insan,

Bir ağaç kadar olamadığına yanabilir.

Gün olur, feleğe kahredebilir.

Düşündükçe, imrenebilir bir kuşun yuvasına...

Oysa,

Nereden gelip,

Nereye gideceğini görebilir,

Bir baksa bastığı toprağa.

Bilir ki

Toprak kara,

Ağaç yeşil,

Su berrak...

Ey yaşam, durma, ak !..

Kuruyunca izi kalır.

İki satır yazı kalır.

Çoğalır hep "elde var"lar,

Umut gerek insanlığa.