Elif Duruşlum 2

Ah Elif duruşlum,

Vâv yüreklim

Ben ruhumun mahseninde, yürek dolusu sevgi

Baharlar dolusu aşk

Dudak dolusu buseler biriktirirken sana

Sen sırtını döndün bir anda.

Denizler caydı yataklarından

Yola koyuldular ardın sıra

Mavisiz kaldı kainat, yaz ortasında.

İsmin harf harf vururken dudaklarımın kıyısına;

Susup yutkunuyorum

Sanki bütün rüzgarları içmiş gibi,

Bir fırtına başlıyor iç dünyamda

Kasıp kavuruyor önüne gelen ne varsa

Sonra bir köz düşüyor;

Ormanlar küle dönüyor

Ve yangın sıçrıyor yüreğimin odalarına

Sen sırtını döndün ya;

Kayıtlardan düştü destansı aşklar

Bir bir vuruldu kahramanlar.

Unutuldu bir anda Şirin'ler, Ferhat'lar,

Ne Mecnun'lar kaldı ne Leyla'lar.

Ah yüreğimin ince sızısı

Ah ömrümün zarif acısı

Hayat üzerime ölümü saldığından bu yana

Daha sıkı sarıldım vuslatıma

Çıkmaz yollara sapsam da ara sıra;

Bilerek

Kendimi kendimde kaybediyorum,

Bütün yollarımın sana çıkacağını biliyorum,

Bekliyorum yol ağzında.

Ah Elif duruşlum

Vâv yüreklim

Ben avuç içlerimde kader çizgisine yeni yeni halkalar eklerken senin adına

Sen yola koyuldun

Genzinde, babamın ardıç kokusuyla getirdiğin çocukluğumu da alıp yanına

Sen sırtını döndün ya;

Şehrimin gök kubbesi üzerime yıkıldı

Mavi bir kefen sarıldı ruhuma

Bütün güvercinler ağır yaralı

Serçeler göç hazırlığında.