Elimin Dili Olsa

Bir hayli kırgınım

Bu kırgınlıklar yoruyor beni en çok

Taşıyacağı kadar kırgınlık yüklenir mi bir insana?

Yükleniyor

Etrafımdakiler de hep kırgın sanırım yoksa insanlar bu kadar kırmayı nasıl becerebilir?

Elle düzeltilemeyecek kadar yırtık gülüşlerim

Ele avuca sığmaz

İçimin harabesinden dolayı böyle derinden gözlerim

Derin, koyu

Ellerim dizüstümde durabiliyor ancak

Bu ara sessizce tutabiliyorum onları

Oysa neler söylemek ister ellerim?

Ellerimin elinde olsa, hiç susamazdık

Geveze bir ağıt takılmış dilime, ne zamandır

Gözlerimin birisi susuyor diğeri ağlıyor

Soldaki

Susturamazsam gözlerimi, bu denizi su basacak

Ama benden bilinmez bu sel

Deniz zaten tuzlu

Elimin dili olsa 'sus' derdi

'benim gibi sus'

Çünkü bir şey söylemeye kalkınca, daha fazla bir şey söylemek zorunda kalıyoruz

Kimi, neye inandırmak niyetimiz?

Biz inanmıyorken...

Artık korkmuyorum

Nereye nokta koyacağımı bilmeden başlıyorum tüm cümlelere

Elimin ayarı yok, gözlerimin de

İflah olmayız artık

Sol elim bir silaha bağlanmadan

Ve tek kurşunla suratım dağılmadan

Şakağıma yabancı değil de, kendi elimin soğukluğunda buğulanan

Silahı dayadığımda

Ancak o zaman susarız

Son sesi kurşun çıkaracaktır yine

Biz yine sessizce

Dağılacağız her bir tarafa

Sağım yerde debelenirken

Önce solum susacak

Bir sıvı susturacak bizi

Kapı önünde biriken

Sizleri de ağlatacak

Elimin dili olsa susardık

Ama elimin aklı yok ki

Bir intihara eşlik edebilirdim iki elim ancak yeterdi

Henüz küçük ellerim

Henüz yalnız

Elimin aklı olsa

Kucağımda birbirlerine sarılırlardı

Korkudan

İki Eylül İki Bin On Üç 17 50