Elini Attığın Her Yerde

sensiz ben bütün acılarda varım

ve ancak sen yanımdaysan hatırı sayılır ölümün

sokak ışıkları kaç kez unutulur ki

sensiz...

yalnızlığımı uzay boşluğuyla yamalıyorum...

ben aslında hiç aşkı anlatmadım

seni anlattım

ben aslında hiç aşk şairi olmadım

bir senin şairin oldum

bir de yokluğunun

ne olur bir kez de sen ağla

bahar kırıklarıyla dolu kalbim

gözyaşlarının tadına baksın

gülmek için durmam bir daha yoluna

ve yaşamak ham bir oyuna dönüşür

olgunlaşacağım dizlerinde ölüşümle

hergün batımı göze alsam da yalan olmayı

şimdi şu kırlangıç fırtınasıyla talan olmayı

gamzesi olur ümitsizliğimin

bir nefeslik gülümseyişin

acılarımın kar yorgunu anlamına...

kömür karası hazanımızı

papatya beyazı ilkyazlı türkülerle karşıladım

darılmadım beni koyup gidişine

biraz daha oyalandım yokluğunla

yokluğunu yokluğumdan öte bildim...

seni hep kendimden çok sevdim...

sana kıyamam gözlerimle

sakınarak solurum havayı

incitmesin bakışlarını nefesim

sana ayrıntılarımı ayırdım

çekinme...

al

buyur

elini attığın her yerde bir parçam kıvranır...